Vorige week had ik het er al over. Dat ik zo onhandig en klunzig als de pest ben. Met acties als vallen van de trap, of met mijn been tussen een treindeur! Nu is er dus iets gebeurd waar ik jullie wel over moet vertellen omdat het mijn acties beinvloed.

Ik was gisteren aan het werk. Ik liep de winkel uit, vrolijk. Op naar mijn fiets. Ik steek mijn sleutel in het slot, draai hem om en plotseling valt er een andere fiets om. Uit reflex wil je het tegen houden, dus dat deed ik. En toen ging het fout.

Zien jullie in het midden van het stuur dat ‘rondje’? (Ik kan er even geen andere naam voor bedenken) Mijn hand kwam er tegen aan en blijkbaar was het scherp. En toen lag het open.. En niet zo’n beetje ook.

Even een mooi voorbeeldje gemaakt. Hier zie je de hand, en het pijltje wijst naar het rare stukje huid tussen de duim en de wijsvinger. Dit stukje was ineens helemaal weg.

Jullie kunnen begrijpen dat ik ontzettend geschrokken was. Ik was echt heel blij dat ik bij mijn werk was en mijn baas en teamleider aanwezig waren want anders had ik echt in paniek geraakt.
Mijn moeder kwam me halen en samen gingen we naar het ziekenhuis toe. We hebben een half uur gewacht tot ik geholpen werd. “Nou, dat moet gehecht worden”, zei de vrouw meteen. Ik keek haar met grote, bange ogen aan. Even voelde ik me weer een jong, angstig meisje. Ze vroeg of ik verdoving wilde. Ik was zo bang voor de pijn dat ik dat meteen vroeg. Ze zei ook dat ik een tetanusprik moest, omdat je die op je 9e voor het laatst hebt gehad en deze 10 jaar in je lichaam blijft. Fijn!!

De vrouw verdoofde mijn hand 2 keer. Ik kreeg 2 hechtingen en vervolgens kreeg ik een tetanusprik en werd mijn hand verbonden.

Nu voel ik me zo’n aap. Ik kan echt níks goed doen. Er staat veel druk op mijn hand waardoor ik mijn vingers niet optimaal kan bewegen. Het is overigens ook mijn rechterhand, de hand waar ik alles mee doe. Schrijven gaat niet meer… Ik heb vanmorgen wel make-up opgedaan (en het zit nog mooi ook!!! Jeeej), en mijn moeder ging m’n ontbijt snijden. Mijn broek krijg ik wel goed open, maar moeilijk dicht. Nu moet ik over 10 dagen terug komen en gaan ze de hechtingen er uit halen. Ik ben benieuwd wat voor een litteken ik nu weer krijg, haha.

Ik wilde het toch even met jullie delen omdat ik dus ook minder zal posten. Ik ben uitgeput en het doet ook best pijn. Dit verhaal typen ging nog wel redelijk maar dat komt omdat het ochtend is en ik nog niet veel gedaan heb.

Xxx Onhandige Harry, ook wel Yara.